Ne kadar biliyoruz ki birbirimizi, ne kadar farkındayız ki yaşadıklarımızın. Ne kadar kontrol elimizde başımıza gelenler sırasında, yoksa kontrolü kaybettiğimiz için mi yaşarız sırayla başımıza gelenleri. Ne kadar tanıyoruz kendimizi, çabalıyor muyuz ki tanımaya, hayır işte sıkıntı hep diğerleri olacak ya tek çaba onların hareketlerini yorumlamak olmuş tek derdimiz bu sanki, unutulmaktan dert yanarken fark etmiyor insan kendini unuttuğunu. Biraz dikkat etsek, baksak bir kendimize, o zaman işte yaşadığımız olaylara seyirci kalır mıyız? İnsan en çok sevdiğine kızar, en çok sevdikleri yaralarmış insanı, aslında değil hep kendimize yaparız falsoyu, o sevdiklerimizi neden sevdiğimizi hatırlasak, neden onlar?
Aslında insan olarak tabi ki birbirimizden sorumluyuz hatta çevremizdeki her şeye karşı sorumluluklarımız var ancak bu sorumlulukları nasıl yerine getireceğimizi bilmiyoruz, yapabileceğimiz tek şey kendimizle alakalı kısmı yerine getirmek. Evet sorumluyuz ama düzeltebileceğimiz geliştirebileceğimiz bir kendimiz varız, neden kaçar insan kendiyle yüzleşmekten, neden hep etrafta arar sorunu. Öyle bir an gelir ki artık kendimizle yüz yüze gelince tanıyamaz oluruz gördüğümüz kişiyi, uyan artık yüzleş kendinle.
23042011, f.w.
karıştırırken denk geldim bugünkü konuşmayı anlatıyor, böyle başlıyim bende.
YanıtlaSilYüzleşmek zor her zaman, ne demiş ünlü yazar(kim olduğunu bilmediğim);
YanıtlaSil"Kendiyle mücadele veripte yenebilen, yara almadan kurtulamaz asla"
bu sebepten kaçıyor insan yüzleşmekten, daha fazla yara almamak için..